Yeni Bir Beceriye Öğrenme İçin Hazır Olmak

Yeni Bir Beceriye Öğrenme İçin Hazır Olmak

Yeni bir beceriyi öğrenme için “hazır” olmak ne demektir?

Yeni bir beceriyi ya da bilgiyi kazanabilmek için o durum için gerekli alt yapının olması gerekir. Nasıl bir bina inşa edecekseniz temel ve yan duvarlar ya da taşıyıcı kolonlar olmadan kat çıkamıyor ya da çatıyı oturtamıyorsanız her hareketin de gerçekleşmesi için gerekli bir öncülü vardır.

6 yıl Tıp Fakültesi okudum. Hastalıkları öğrenmeden önce biyokimya, biyofizik, tıbbi biyoloji sonrasında histoloji, anatomi, fizyoloji en sonunda da patolojileri yani bozuklukları öğrendim. Üzerine bir alan ile ilgili özelleşmek için ayrıca eğitim gördüm ve sonrasında öğrendiklerimi beynimin daha derinlerine yerleştirmem pratikle oldu. Ve bu sürecin asla bitmediğini zaman zaman başka başka konularda en temelden inşaya tekrar başladığımı belirtmem gerekir. Eminim her farklı meslek grubu bu gibi benzetmeleri kendi alanları için yapabilecektir.

Durum hareket için de aynıdır. Her ne kadar hareket deyince aklımıza öncelikle “kaslar” gelse de asıl kaynak “beyin”dir. İster evrim deyin ister yaratım arkasında olan muhteşem mantık asla inkar edilemez. Hiçbir insan evladı dışarıdan bir etki/müdahele/karışma olmaz ise, yerde belirli vakit dönmeden, sonrasında oturmaya gelmeden, emeklemeden, ayağa kalkıp sıralamadan bağımsız olarak adımlarını atmaz/atamaz. Bunun en temel nedeni, bu çok karmaşık “son ürün” ortaya çıkmadan önce yapbozun parçalarının yerine konması gerekliliğidir. Çocuklar desteksiz oturmayı çok daha önce yerde aslında dışarıdan bakılınca “hiç de oturmaya benzemeyen” bir dizi hareketi deneyimleyerek ve defalarca pratik yaparak, yürümeyi ise ayağa kalkmadan önce vertikal (dik) pozisyonda defalarca deneyimledikleri asimetrik ancak birbiri ile ilintili hareketler ve emeklemenin sağladığı çapraz koordine hareketler sonucu sağlar.

Peki gelişim basamaklarını kendiliğinden ortaya çıkaramayan çocuklarda durum nasıldır? Bizlerin dışarıdan gördüğü 7 aylıkken dönememesi, 9 aylıkken desteksiz oturamaması, emekleyememesi, 18 aylıkken bağımsız yürüyememesi sadece buz dağının suyun üzerinde kalan kısmıdır. Aslında bu çocuklar beklenen bu hareketleri yapamadıkları gibi bu hareketlerin minik minik birçok parçasının birçoğunu ya da bir kısmını yapamadıklarından hedef sonuca ulaşamamışlardır. Öyleyse bu çocuklara bir basamağı gerçekleştirme becerisi kazandırmak için izlenmesi gereken yol nasıl olmalıdır? Ya da nasıl olmamalıdır? Bu bakış açısı ile baktığımızda nasıl tipik gelişim gösteren bir çocuk bir işlevi yerine getirmeye başlamadan önce bu küçük küçük parçalara sahipse, aynı şekilde özel gereksinimli çocuklarda da amacımız “hedef beceriler” yerine beceriyi oluşturan minik parçaları sunmak ve birleştirmek olmalıdır. Bir takım sıradışılıklar nedeniyle (beyinde hasar, genetik mutasyonlar, metabolik sorunlar, vs.) bu deneyimleri kendiliğinden edinme yetisi sekteye uğrayan çocuklarda nasıl bir mantıkla aradaki basamakları atlayarak asıl istediğimiz sonucun sağlıklı ya da kaliteli bir şekilde ortaya çıkması beklenebilir? Paylaştıklarım aslında eğitimini aldığım Anat Baniel Method’un prensiplerinden bazıları. Bu nedenlerle Anat Baniel kendisi yatma pozisyonundan oturmaya gelmeden önce çocukları oturtmaya ya da oturma dengesini tam sağlayamamış/ayağa bir yerden tutunarak kendisi kalkamayan ya da nasıl düşeceğini bilmeyen bir çocuğu ayağa kaldırıp yürütmeye çalıştırmıyor. Yani “hazır olmadan” bir beceriyi kazandırmayı hedeflemiyor. Ve bir anlamda yapamayacağı şeyi yapmasını beklemiyor. Bu yazdıklarım bana bir hekim ve tipik gelişim gösteren ve göstermeyen iki çocuk annesi olarak çok mantıklı geliyor…

Bu gönderiyi paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir